ترک تحصیل دانشآموزان به یکی از بحرانهای خاموش و پنهان نظام آموزشی ایران تبدیل شده که پیامدهای آن فراتر از حوزه آموزش، به بخشهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی نیز سرایت کرده است. آمارها نشان میدهد که بیش از ۹۰ درصد دانشآموزان بازمانده از تحصیل، در مقطع ابتدایی هستند؛ یعنی دقیقاً در همان دورهای که باید بنیان آموزش و تربیت شکل بگیرد.
دلایل این ترک تحصیلها متنوعاند: فقر مالی خانوادهها، نبود امکانات و زیرساختهای آموزشی در مناطق دورافتاده و روستایی، مهاجرتهای ناگهانی، ازدواج زودهنگام بهویژه در بین دختران، معلولیت، بیهویتی قانونی، بیانگیزگی تحصیلی و کار کودکان، از جمله دلایل مهمی هستند که باعث میشوند بسیاری از کودکان و نوجوانان از مسیر آموزش باز بمانند. در برخی از استانهای محروم نظیر سیستانوبلوچستان، خوزستان، هرمزگان، ایلام و کرمان، وضعیت ترک تحصیل بهشدت بحرانی گزارش شده است.
کارشناسان هشدار میدهند که ترک تحصیل، تنها از دست رفتن فرصت آموزش برای یک فرد نیست؛ بلکه آغاز یک زنجیره از آسیبهای اجتماعی بزرگتر است. بازتولید فقر، افزایش آسیبهای اجتماعی، گسترش بیسوادی، کاهش بهرهوری نیروی انسانی و تضعیف سرمایه اجتماعی، از جمله پیامدهای این پدیده در ابعاد کلان است.
برای حل این بحران، صاحبنظران راهکارهایی همچون حمایتهای هدفمند مالی از خانوادهها، توسعه زیرساختهای آموزشی در مناطق کمتر برخوردار، آموزش رایگان و باکیفیت، جذب و نگهداشت معلمان توانمند در مناطق محروم و همچنین اجرای سیاستهای عدالتمحور در آموزش را ضروری میدانند. ترک تحصیل یک هشدار جدی است که اگر بهموقع جدی گرفته نشود، تأثیرات آن نسلهای آینده کشور را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.
منبع خبر: تسنیم
